300m NM
___________

Nadat het vorige weekend goed was verlopen, was de kans op herhaling aanzienlijk aanwezig!

Vrijdag stond ik “standby” en dat betekent dat de kans bestaat dat je gaat vliegen. Dit hangt af van het weer, beschikbaarheid van de vloot en instructeurs. Het leek erop dat ik tevergeefs naar school was gekomen, dus besloot ik de “Jeppensen Airway Manual” te updaten.
In dit boek kunnen we kaarten van vliegvelden vinden met bijbehorende informatie.

Twintig minuten nadat ik klaar was, kwam een instructeur mij vertellen dat ik met hem om 16.00 uur de lucht in mocht! Mooi meegenomen dus!
Achteraf bleek dat ik samen met Andrew( hij vloog heen) en de instructeur ging diverteren naar Santarem ( LPSR ).
Eenmaal daar switchen we, en toen was het mijn beurt.

Satarem ( foto links) is een apart vliegveld, vlak voor de baan staat een brug die je op geringe hoogte voorbij gaat. Zo laag zelfs, dat als er een vrachtwagen aankomt, moet je de landing afbreken. En als dat niet genoeg is, is de kans op windstoten best groot en dat maakt het extra spannend!
Ik maakte twee “touch and go’s”

Op de weg terug vloog ik langs een paar steden, die redelijk ver uit elkaar lagen om vervolgens een “Whiskey-arrival” te doen. De hele vlucht was op 2000 ft en een arrival moet je doen op 2500 ft.
Ik was vergeten te klimmen en dat was niet best. Het was de eerste en laatste keer, dat beloof ik!

Mijn instructeur wilde dat ik een “touch and go” zou maken zonder vermogen, een “glide in”.
Hij en Andrew twijfelden of ik het veld zou halen, maar achteraf bleek dat helemaal niet nodig. Ik had nog ruimte genoeg over.

Eenmaal weer in de lucht gingen we eventjes in formatie vliegen met een kist van een andere instructeur, en dat zag er zo verschrikkelijk mooi uit, doordat de zon al onder ging en de lucht roodoranje gekleurd was. Wow, het was zeker een van de mooiste vluchten ooit!

Toen ik weer in de kamer van “operations” zat, kon ik het rooster voor het weekend zien. Daar stond op dat ik zaterdag een vlucht van 300 NM ( 550 Km ) en zondag twee vluchten had.

De 300 NM (zaterdag) stond gepland om 09.30 uur UTC te vertrekken, maar doordat we last hadden van mist moest ik mijn vlucht toch vertragen.
Dit natuurlijk met de goedkeuring van de duty officer.
Uiteindelijk was ik om 10.10 uur airborne, richting Portimao ( LPPM).
Halverwege de vlucht kon ik de grond aan mijn rechterkant niet zien, doordat de wolken veel te laag zaten. Daardoor besloot ik verder links te gaan vliegen. Hierdoor kwam ik niet meer boven mijn checkpoint.

Op Portimao, moest ik een “wave off” doen, omdat ik met te hoge snelheid aankwam. Maar de tweede poging was wel goed gegaan.

Even snel de kist laten vol tanken, een stempel halen, handtekening zetten, bezoekje naar de WC, en een paar snacks kopen voor onderweg, en toen moest ik weer gaan. Geen pauze gehad dus…
Het is niet erg, want daar boven doe je niet zo veel. Onderweg naar Santarem, vloog ik op 4500ft langs de kust, en dat is super mooi!

Alle checkpoints netjes op tijd overheen gevlogen, geen problemen dus.

Toen was het weer tijd om te gaan landen en alweer een bewijs halen dat ik in Santarem was geweest. Achteraf was het niet nodig, maar ja…

Vervolgens weer terug naar Evora ( LPEV ) , waar ik uiteindelijk 45min later was aangekomen dan gepland (om 15.30), dit allemaal te wijten aan het weer ’s ochtends. Maar dat neemt niet weg dat het een mooie dag was.

En zondag, ja… Beide vluchten waren gecancelled door het weer. Hierdoor ben ik in de bibliotheek gaan zitten internetten, een luxe die we thuis op dit moment niet hebben…

Jan.11-09 Wat een weekend!

Het begon vrijdag toen we thuis een film aan het kijken waren; ineens loopt Andrew de woonkamer binnen om Roy en mij te laten weten dat wij, alle drie dus, 4 keer in het weekend gingen vliegen, 8 uur in totaal! Wow!!!!

Zaterdag, twee vluchten gemaakt van in totaal 580km! Andrew en ik hadden twee vluchten voorbereid, de ene naar het noorden en de andere naar het zuiden.
In de ochtend was het weer in het zuiden slecht waardoor we besloten om naar het noorden te gaan vliegen.
De route bestond uit zeven checkpoints welke meestal steden of vliegvelden zijn.
Twee daarvan waren vliegvelden; Montargil en Santarem. Op het laatste was de kans op parachutespringen aanwezig. Dit betekent dat je goed naar buiten moet kijken wil je geen verrassing krijgen.
Eenmaal daar bleek er helemaal niets aan de hand te zijn. Daarna gewoon doorgaan met het vluchtplan. Alhoewel deze maar 01.10 uur zou duren, waardoor ik nog 50 min overhad.

Hierdoor besloot ik wat oefeningen te doen om de tijd te vullen en de volle 2 uren te vliegen.
Uiteindelijk was ik om 11.05 uur geland.

En om 14.00 uur ging ik weer airborne, deze keer naar het zuiden. Eenmaal in de lucht kwam ik er achter dat mijn vluchtvoorbereiding niet helemaal klopte. Dat heb ik opgelost door de resterende calculaties uit te voeren tijdens het vliegen.
Deze vlucht was iets moeilijker te navigeren omdat de dorpen kleiner waren en je minder referenties om je heen had, maar ach...Gewoon vertrouwen hebben in je berekeningen.
Deze vlucht duurde van het moment dat de motor aanging totdat ie uitging precies 02.00 uur.

Zondag, stond ik opnieuw op het rooster, alleen deze keer waren er twee vluchten achter elkaar. Dit wel zonder autopilot! Maar het blijft mooi!
Ik had al om 09.00 UTC de lucht in moeten zijn, maar doordat ik mijn kist (registratie CS-DEM) ijsvrij moest maken ging ik pas om 09.25 de lucht in; dit allemaal desondanks dat onze school net een contract heeft getekend met een hangar om de hele vloot te stallen ’s avonds na terugkeer.

Gelukkig was de ijslaag makkelijk weg te vegen, en de temperaturen op hoogte rond de 5 graden waren, dus geen gevaar voor icing. Maar dat was niet alles. Al voordat ik vertrok hoorde ik Roy op de radio zeggen dat de verkeersleiding niet de flightplans van onze school had ontvangen. Hierdoor werd ik naar de frequentie van “ Lisbon Central”gestuurd om mijn vluchtgegevens bekend te maken. Dit duurde niet lang.

Daarna gewoon de vlucht uitvoeren op een hoogte van 4500ft ( 1.5 Km )en genieten van het uitzicht. Deze vlucht ging richting het westen / noorden; ten hoogte van Lisbon. Op een gegeven moment kon ik de passagiersvliegtuigen zien die in de approach zaten om in Lisbon te landen.
Toen ik weer terug was in Evora, bleek dat de wind relatief hard was, waardoor landen uitdagender wordt.
Met deze omstandigheden zie je dat iedereen meer moeite moet doen om de kist netjes aan de grond te zetten, en dat is mooi om te zien. Om 11.25 was ik geland en om 12.20 moest ik weer weggaan.
Je zou denken dat ik genoeg pauze tussendoor had, maar ik ben in de tussentijd bezig geweest met naar de WC gaan, en het administratiewerk te doen van de vorige en de volgende vlucht.

Voor de tweede vlucht stond diverteren op de agenda. De “duty officer” had op een papier gescheven waar ik naar toe moest. De rest moest ik zelf uitzoeken in de lucht. En wel alles bijhouden.
Ik vond deze vlucht totaal niet moeilijk en bovendien was ik al na 01.10 uur klaar. Dit gaf me dus nog 50 min airtime.
Deze tijd ben ik gaan gebruiken om manoeuvres en oefeningen uit te voeren.

Voordat je naar het vliegveld gaat, moet je eerst op de juiste hoogte zitten en langs vliegen door al van te voren afgesproken punten die voor iedereen hetzelfde is. In dit geval was het punt N ( november en die zit ten noorden van het vliegveld ). Ik zat al op N op een hoogte van 2500ft toen een andere vliegtuig naar hetzelfde punt vloog maar dan op 3500ft . Ik zag hem boven me van links naar rechts voorbij gaan, en dat zag er zo mooi uit.
Na “november” moet je naar punt “India”vliegen waar je informatie krijgt over het luchtverkeer rond het vliegveld dat voor jou van belang is.
Wanneer alles veilig is mag je beginnen met de procedures om te gaan landen.
Zo gezegd zo gedaan.

Doordat ik 4 uur lang vloog zonder autopilot, vond ik het toch wel relaxed dat ik even op het balkon in de zon kon zitten en met de andere jongens praten over hoe deze mooie dagen waren verlopen.


Kortom, het was een super weekend! I can’t wait untill my next flight!

Jan.09.09 CAVOK

____________________________________________________________________

Strak, mooie blauwe lucht; in luchtvaarttermen beter bekend als een “cealing and vssibility OK” ook wel een CAVOK.
In geheel Europa zijn de temperaturen lager dan normaal, en Portugal is daar geen uitzondering.op.
‘s Ochtends hebben we last van icing, dit betekent dat we niet weg kunnen zonder dat de kisten ijsvrij zijn gemaakt.
Makkelijker gezegd dan gedaan, want in Nederland heb je een ijskrabber en binnen 5 minuten ben je klaar om te gaan.

Maar bij het vliegen is het ingewikkelder. De oppervlaktes zijn groter, daarvoor zou je een vloeistof kunnen gebruiken, maar deze hebben we niet op school.
Bovendien, mocht je toch weggaan is de kans op icing in de lucht ook aanwezig. En dat is iets wat erg gevaarlijk kan zijn.
Gelukkig duurt dat niet de hele dag, en tegen 10 uur worden de activiteiten weer hervat.
Sinds maandag heb ik niet meer gevlogen, toch verwacht ik begin volgende week te kunnen vliegen.

Mijn volgende missie is een solo navigatie vlucht van 140 nautische mijlen (ongeveer 260 Km). De gehele vlucht van take-off tot aan de landing is ongeveer twee uren.
Gisteren ben ik met het hele huis naar de wingceremonie gegaan van de klas 0707, beter bekend als de double o sevens.
Nog even en dan gaan ze terug naar Nederland om de opleiding af te ronden aan de hand van professionele simulatoren en een kleine cursus. Voor mijn klas, tja dat duurt nog wel even.

Voor de rest heb ik me bezig gehouden met mijn kennis te verfrissen door in de schoolboeken te kijken; de auto naar de garage te brengen voor de nodige kleine reparaties en natuurlijk ook in de avond een film te kijken.
Morgenavond hebben we een feestje, wat ook nodig is voor mental health, haha !
We zullen zien hoe dat gaat.

Laterz…
____________________________________________________________________

My 1st flight on 1st flight day 2009

Zaterdag was het zo ver, namelijk weer terug naar het zonnige Portugal. Afscheid nemen is nooit iets wat heel leuk is, maar toch was het nodig…

Eenmaal in het toestel (A 320 van TAP) wordt het toch wel weer gezellig doordat je samen reist met andere NLS-ers.
Het vliegtuig was maar halfvol, dan merk je dat de credit crisis geen grap is. Geen goed nieuws voor ons…toekomstige piloten. Toch denken we daar niet veel aan.

Dezelfde avond gaan uit eten met de klasgenoten; omdat we thuis geen eten in voorraad hadden, om daarna gezellig gitaar te spelen, maar wel op de Play station 3, haha grappig ding.

Ik stond vandaag (maandag 05-01-2009) niet op het rooster, maar kon toch vliegen doordat heel veel “Solo’s” niet mochten weggaan. Hierdoor werd Roy gevraagd of hij iemand wist die bereid was om te gaan vliegen.
Gelukkig dacht hij meteen aan mij ( thnx Roy! ); maar het leek me op het eerste gezicht geen goed idee om zonder enig voorbereiding te gaan vliegen.
Het viel wel mee doordat ik moest diverteren. Dat houdt in dat eenmaal in de lucht de instructeur gaat eisen dat je van het ene naar het andere dorp vliegt.
Aan de hand van de kaart schat je een koers in, die je later ( minder dan één minuut) zo precies mogelijk moet uitrekenen.
Ook is het belangrijk dat je weet hoe lang je daarover zal doen. Niet echt moeilijk, maar het is wel essentieel dat je constant weet waar je bent. En dat was één keer niet het geval bij mij.
Maar uiteindelijk wist ik wel de stad te vinden en dat telt.
Achter af was het niet zo erg.

“In general it was a good flight, I even liked it”; dat waren de woorden van mijn instructeur. En dat klinkt zo goed!

Dus de eerste vliegdag van het jaar die tevens mijn eerste vlucht van het jaar 2009 was; begon helemaal goed!

Groetjes en laterssssszzzzzz.

Afgelopen tijd...

Studeren, vliegen en Portugal leren kennen!

Zo al een maand geleden heb ik hier niets meer laten weten, ik heb daar eigenlijk geen goed excuus voor, maar ach. Afgelopen tijd heb ik veel meegemaakt, ik ben ondertussen naar Lissabon geweest waar stappen zeker leuk is, maar Amsterdam blijft veel beter.

Een bezoekje van een mooie dame heb ik ook gehad, haha! Dat duurde maar een week maar het blijft toch leuk. Zeker als je dat goed combineert met een bezoekje naar het grootste winkelcentrum van Portugal, namelijk de Colombo Mall die meer dan 400 winkels heeft waar je bijna alles kunt kopen.
We zijn dezelfde week naar Badajoz, Spanje geweest ( maar een uurtje rijden ) en wel overdag maar dat viel eigenlijk wel een beetje tegen doordat er niet veel te zien was.

Een paar dagen later moest ik in het weekend vliegen samen met Roy ( huisgenoot) en Dennis ( klas genoot) en dat allemaal tegelijkertijd. Dus het leek ons een goed idee een frequentie op de radio af te spreken zodat we gedurende 2 uur lang met elkaar konden praten.
Even later bleek dat veel mensen datzelfde idee hadden, je kon Fransen, Portugezen, Spanjaarden en dus Nederlanders horen.

Nadat ik klaar was met vliegen besloot ik met Matias ( ook huisgenoot) en mijn vriendin naar Lissabon te gaan omdat zij die dag terug naar Nederland moest.
Tanya en ik hadden een hotel geboekt zodat we veel van de stad konden zien.
Eenmaal op onze kamer deed ik mijn oogjes voor 30min dicht, tja het zou misschien een late avond worden.
Die avond gingen we met zijn drieën naar Hardrock Café om te gaan eten, tja het blijft een goede tent. Daarna een taxi gepakt naar Parque das Nações geweest gegaan. Dit was vroeger een van de armste wijken van Lissabon wat is later helemaal platgegooid en veel geld in is geïnvesteerd. Daardoor is het een van de toeristische plekken geworden in Portugal.

Een bezoekje naar het op één na grootste aquarium van de wereld kon eigenlijk niet ontbreken. Het was inderdaad heel mooi, Tanya nam zo veel foto’s dat ze wel op een japanner leek, maar ik weet zeker dat ik hetzelfde zou hebben gedaan.

Vorige week dinsdag weer gaan vliegen ( heerlijk!). Wel met instructeur, en later bleek het een goede les te zijn geweest doordat we veel oefeningen hadden gemaakt. Heel belangrijk wanneer je bijna de volgende 40 uur check moet doen.
Ik merk aan mezelf dat ik veel beter vlieg dan aan het begin, ik heb bijna 40 vlieguren in mijn zak en dat verklaart alles. Maar toch voelt het lekker om te zien dat de vooruitgang er goed in zit.
Sindsdien niet meer gevlogen, dus ik sta precies een week stil maar de tijd wordt goed gebruikt. Zo blijf ik in mijn boeken kijken en natuurlijk ontspanning zit er ook in.

We zijn vrijdagavond met jongens van een andere klas naar Badajoz gegaan. Met 15 man stappen is wel heel anders, dan wat je gewend bent.
Heel gezellig allemaal, de mensen super sociaal en de feestsfeer tien keer beter dan in Portugal!

En alsof dat niet genoeg was, waren we zondag naar Porto gegaan omdat de vader van Matias ons had uitgenodigd de voetbalwedstrijd van FC Porto te bekijken, en daar kun je moeilijk nee tegen zeggen als je ook weet dat je in de VIP ruimte mag zitten.
Maar voordat het zo ver was moesten we ongeveer 3 uur met de “swavic” rijden waarbij we onderweg een paar goede buien tegen kwamen, maar we zijn veilig aangekomen. Op diezelfde avond in een Italiaans restaurant gaan eten, and believe me it was really good!!!

Na het eten terug naar het hotel om een halfuurtje te slapen want we wilden ook gaan stappen. Gemengde meningen hadden we wel doordat het zondag was, maar ja van de andere kant het hele land was op maandag vrij. De eerste plek dat we bezochten was zo dood als een pier waarop we gelijk door gingen naar een club.
Hier waren maar 5 vrouwen en 80 mannen. Tja zo’n plek kan nooit echt heel gezellig worden, maar toch bleven we daar langer dan verwacht. Maar geen paniek, we besloten om verder te gaan want de avond was nog jong ( 03.00 uur ) hahaha!
Zo kwamen we in een club genoemd “Pitch” en dat zat vol studenten, yesssssssssss! Ons volk! En ja dat was zeker gezellig!

Tien uur nadat we ons bed indoken moesten we weer verder, want honger is toch iets dat je niet kunt uitschakelen. Dus gingen we naar een Braziliaans restaurant waar je maar voor 8 euro zo veel vlees kunt eten als je maar wilt, en het zag er nog goed uit ook nog!

Nadat we genoeg energie hadden opgeladen, zijn we naar wijnhuizen van Porto gegaan. Niet om te drinken maar om de echte Porto te leren kennen, WOW!
Echt een mooie stad, kijk maar naar de fotos!

Na de toerist te zijn uitgehangen met zijn vieren; gingen we naar de wedstrijd om vervolgens naar een visrestaurant te gaan waar je heerlijk kunt eten. Again a very good restaurant!

Het was een zeer geslaagd weekend, en nu vliegen want het wordt leuker en leuker!

Cheeeeck!

Gisteren vertrok ik met een vertraging van 30min doordat een tankwagen kapot was, maar daar doe je niets aan.
Maar de vlucht zelf was super relaxed! een uurtje voor mezelf waarin ik gewoon deed waar ik zin in had, zoals onder andere steep turns, approach to stall en zo hoog mogelijk klimmem om het uitzicht nog mooier te maken, geweldig! Dit heb ik zo’n 35 minuten gedaan want ik had ook zin om landingen te gaan oefenen.

Tijdens het vliegen is belangrijk dat je naar buiten kijkt, want het kan zo maar zijn dat er een vogel recht op je af komt, of erger nog een vliegtuig!


Op mijn eerste circuitje simuleerde een kist een communication failure, daardoor moest hij anders vliegen. Goed, het komt er op neer dat ik dat toestel heel goed in de gaten hield, (want die stond op mijn vlieglijn) te goed zelfs, want daardoor was mijn circuit niet meer zo mooi, tja…
Maar het tweede en derde circuit en de landingen waren wel prima!

Na iedere solo moet je de NAVlog laten tekenen door de duty officer bij operations. Hierin staat wie ermee gevlogen heeft; tijd en plaats van vertrek en aankomst.
Tijdens het tekenen kon ik de landing van de Oostenrijkse kist zien; GAAF ! Dus ik kon het niet laten om een paar foto’s te maken.
Eenmaal buiten zag ik Duitse, Oostenrijkse en Portugese troepen, omdat zij gisteren samen gingen oefenen. Hier een paar fotos…

leuke fotos